கூடு கட்டும் பறவைக்கெல்லாம்
மரத்தின் ஆசை புரிவதில்லை
ஊதி ஊதிப் பார்த்த போதும்
பனிப் புகைகள் எரிவதில்லை
தன் மேல் விழுந்த நிலவின் பிம்பம்
தண்ணீருக்குத் தெரிவதில்லை
வெந்நீர் ஊற்றி செடிகள் வளர்ந்தால்
பூக்கும் பூக்கள் சுடுவதில்லை
ஒரு பயணத்தை தொடங்கிட இருந்தேன்
என் பாதைகள் யாவையும்
மாற்றி வைத்தாய்.
வழித் துணையென உன்னுடன் வந்தேன்
நீயோ என் விழிகளை பறித்தாய்.
உன்னோடு பேசிய நாட்கள்
வெறும் கண்ணீரில் கரைவதில்லை
நினைவுகள் மங்கிய போதும்
மனம் கண்ணாடி அணிவதில்லை.

மழை நின்ற மாலை நேரம்
மனம் அங்கு உன்னை தேடும்
உயிர் கொண்டு வாராயோ
வானவில்லே.
உனை காண பின்னே வந்தேன்
குரல் கேட்க தள்ளி நின்றேன்
உனை நீங்கி போவேனா
உன் நிழல் நான்.
உடையாமல் உலாவும் நீயென்
நுரைப் பூவடி
விடியாமல் தவிக்கும் என்னை
கரை சேரடி.
உன் விழி பார்த்து விழாமல் போக
வழி சொல்லடி

எது வரை என் உலகம் ?
பிறக்கும் வரை தாய் - இனி
இறக்கும் வரை நீ.

என் சுகங்கள்
சுகமாக
தூங்கிவிட்டன
நான் உன்னை
இழந்த பிறகு .

யாருமற்ற தேசமொன்றை
தோன்ற செய்கிறாய் .
அதில் நானும் நீயும்
சேர்ந்து வாழ கூடமைக்கிறாய்.
காணுகின்ற காட்சியெல்லாம்
வண்ணமாக்கினாய்
உன் வளையல் கொண்டு ஜன்னல் செய்து
வானம் காட்டினாய்
சின்ன சின்ன மேகங்களுக்குள்
ஆசை புதைக்கிறாய்
அதை என்னை காணும் போது
என் மேல் பொழிய விடுகிறாய்
விடியலற்ற பூமியோன்றில்
வாழ்ந்திருந்தவன் உன்
விடிந்து விட்ட வானம்
கண்டு பரவயாகிறேன்
பாலைவனம் வாழ்வதற்கு
பழகிவிட்ட நான் உன்
பார்வை பட்டு
வாழ்வதற்காய்
காத்திருக்கிறேன்.
சிநேகம் கொண்டு எனதுயிரை
உருகவைக்கிறாய் அதில்
உனது வாழ்வை தினமும்
மெல்ல கரைய விடுகிறாய்.

தன் மேல் விழுந்த
மழை துளியை
சொந்தம் என்று சொல்ல வந்த
இலை சொல்வதுற்குள்
வெயில் வந்து உறிஞ்சியது
மழை துளியை .